ღმერთს ისევ გვიყვარს?

617 ღმერთს მაინც გვიყვარს უმეტესობა წლებია, რაც ბიბლიას კითხულობს. კარგია ნაცნობი ლექსების წაკითხვა და მათში გახვევა, თითქოს თბილი პლედი იყოს. შეიძლება მოხდეს ისე, რომ ჩვენი გაცნობა იწვევს მნიშვნელოვან დეტალების უგულებელყოფას. თუ მათ გულწრფელი თვალით და ახალი პერსპექტივიდან წავიკითხავთ, სულიწმიდას შეუძლია დაგვეხმაროს უფრო მეტი დანახვაში და, შესაძლოა, გავიხსენოთ ის, რაც დავივიწყეთ.

Als ich wieder einmal in der Apostelgeschichte las, stiess ich auf eine Stelle, die Sie vielleicht auch schon gelesen haben, ohne ihr grosse Beachtung geschenkt zu haben: «Und vierzig Jahre lang ertrug er sie in der Wüste» (Apostelgeschichte 13,18 1984). Ich hatte diese Stelle in meiner Erinnerung und so gehört, dass Gott die jammernden und klagenden Israeliten ertragen musste, als wären sie eine grosse Last für ihn gewesen.

Doch dann las ich die Verweisstelle: «Und ihr habt auch erlebt, wie der Herr, euer Gott, euch auf dem Weg durch die Wüste geholfen hat. Bis hierher hat er euch getragen wie ein Vater sein Kind» (5. Mose 1,31 Hoffnung für Alle).

In der neuen Luther-Bibelübersetzung 2017 heisst es neuerdings: «Und vierzig Jahre lang trug er sie in der Wüste» (Apostelgeschichte 13,18) oder wie der MacDonald-Kommentar erklärt: «Für jemandes Bedürfnisse Sorge tragen». Das tat Gott zweifellos für die Israeliten trotz all ihres Murrens.

შუქი გამისკდა. რა თქმა უნდა, მან მათზე იზრუნა; მათ ჰქონდათ საკვები, წყალი და ფეხსაცმელი, რომელიც არ იყო ნახმარი. მიუხედავად იმისა, რომ ვიცოდი, რომ ღმერთი მას არ აშიმშილებდა, ვერასდროს მივხვდი, რამდენად ახლოს და ღრმად იყო ის მის ცხოვრებაში. იმდენად გამამხნევებელი იყო კითხვა, რომ ღმერთმა ისე მოიყვანა თავისი ხალხი, როგორც მამა ახორციელებს შვილს.

ზოგჯერ ვგრძნობთ, რომ ღმერთს უჭირს ჩვენი ატანა ან ავად არის ჩვენი და ჩვენი მიმდინარე პრობლემების მოგვარება. როგორც ჩანს, ჩვენი ლოცვები ისევ და ისევ ერთი და იგივეა და ჩვენ ნაცნობ ცოდვებს ვცდებით. მაშინაც კი, თუ ხანდახან ვიწყნარებთ და უმადური ისრაელიანებივით ვიქცევით, ღმერთი ზრუნავს ჩვენზე, რამდენადაც ვწუწუნებთ; მეორეს მხრივ, დარწმუნებული ვარ, მას ურჩევნია მადლობა გადავუხადოთ, ვიდრე წუწუნებდეს.

სრული დროით მსახურებაში მყოფ ქრისტიანებს, ისევე როგორც ყველა ქრისტიანს, ვინც გარკვეულწილად ემსახურება და მხარს უჭერს ხალხს, შეიძლება დაიღალონ და დაწვან. ამ ვითარებაში, ადამიანი იწყებს და-ძმების დანახვას, როგორც აუტანელ ისრაელიანებს, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს მათი "გამაღიზიანებელი" პრობლემების ტვირთი. რაიმეს ატანა ნიშნავს იმას, რომ მოითმენ იმას, რაც არ მოგწონს ან მიიღოს ცუდი. ღმერთი ასე არ გვიყურებს! ჩვენ ყველანი მისი შვილები ვართ და გვჭირდება პატივისცემი, თანაგრძნობა და სიყვარული. მისი სიყვარულით, რომელიც ჩვენში ტრიალებს, ჩვენ შეგვიძლია გვიყვარდეს ჩვენი მეზობლები, ნაცვლად იმისა, რომ მათ მხოლოდ გავუძლოთ. საჭიროების შემთხვევაში, ჩვენ შეგვიძლია ვინმეს ტარება, თუკი მისი ძალა აღარ არის საკმარისი გზაზე.

გაახსენეთ თავს, რომ ღმერთი არამარტო უვლიდა თავის ხალხს უდაბნოში, არამედ ის პირადად გიპყრობს თავის საყვარელ მკლავებში. ის გიტარებთ და გისურვებთ და არ წყვეტს თქვენს სიყვარულს და ზრუნვას, მაშინაც კი, როდესაც თქვენ წუწუნებთ და მადლიერების დავიწყება გვავიწყდებათ. ღმერთის უპირობო სიყვარული მთელი ცხოვრების განმავლობაში გარშემორტყმულია თქვენზე, იცნობთ ამას თუ არა.

Tammy Tkach- ის მიერ